ΜΕΡΟΣ 2 – Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΜΕ ΡΩΤΗΣΕ ΑΝ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΤΟΥ ΦΙΛΟΣ ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Ο ΑΔΕΡΦΟΣ ΤΟΥ… ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΟΥ ΑΝΟΙΞΕ ΜΙΑ ΠΛΗΓΗ ΔΕΚΑΟΧΤΩ ΧΡΟΝΩΝ

«Μαμά, απάντησέ μου».

Η φωνή του Λουκ με επανέφερε στην πραγματικότητα.

Κρατούσα ακόμη το έγγραφο.

Τα δάχτυλά μου έτρεμαν.

«Δεν ξέρω», ψιθύρισα.

Ο Λουκ με κοίταξε με δυσπιστία.

«Δεν ξέρεις;»

«Δεν ήξερα ότι υπήρχε αυτό το χαρτί».

«Δεν σε ρώτησα αυτό!»

Σηκώθηκε από την καρέκλα.

«Σε ρώτησα αν ο Μπεν είναι αδερφός μου!»

Έκλεισα τα μάτια.

Υπήρχε ένα μυστικό που είχα θάψει βαθιά μέσα μου.

Ένα μυστικό που πίστευα ότι δεν θα έβγαινε ποτέ στο φως.

«Λουκ, πρέπει να σου μιλήσω για τη μέρα που γεννήθηκες».

Εκείνος σταμάτησε.

«Τι σχέση έχει αυτό;»

«Πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο φαντάζεσαι».

Κάθισε αργά απέναντί μου.

Πήρα μια βαθιά ανάσα.

«Όταν ήμουν έγκυος σε εσένα, οι γιατροί μού είχαν πει ότι περίμενα δίδυμα».

Ο Λουκ έμεινε ακίνητος.

«Τι;»

«Δύο αγοράκια».

Το πρόσωπό του άδειασε από κάθε έκφραση.

«Γιατί δεν μου το είπες ποτέ;»

Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.

«Επειδή μου είπαν ότι το δεύτερο μωρό δεν επέζησε».

Η σιωπή που ακολούθησε ήταν αφόρητη.

Ο Λουκ κοίταξε ξανά το έγγραφο.

«Μου λες ότι είχα δίδυμο αδερφό;»

Έγνεψα.

«Ναι».

«Και πέθανε;»

«Αυτό μου είπαν».

Ο Λουκ σηκώθηκε.

Περπάτησε μέχρι το παράθυρο.

Έμεινε εκεί για αρκετά δευτερόλεπτα.

Ύστερα γύρισε.

«Μαμά, ο Μπεν γεννήθηκε την ίδια μέρα με εμένα».

Η καρδιά μου χτύπησε δυνατά.

«Το ξέρω».

«Στο ίδιο νοσοκομείο».

Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.

«Τι είπες;»

«Η μητέρα του μου το είπε πριν από χρόνια. Γεννηθήκαμε και οι δύο στο νοσοκομείο Σεντ Μέρι».

Δεν μπορούσα να αναπνεύσω.

Το Σεντ Μέρι.

Το νοσοκομείο όπου είχα γεννήσει.

Το μέρος όπου είχα ακούσει για πρώτη φορά ότι το ένα από τα δύο παιδιά μου δεν είχε επιζήσει.

«Λουκ…»

Με πλησίασε.

«Μαμά, υπάρχει κάτι ακόμη».

Έβγαλε το κινητό του.

Μου έδειξε μια φωτογραφία.

Ήταν ένα παλιό πιστοποιητικό γέννησης.

Το όνομα του Μπεν.

Η ημερομηνία.

Το νοσοκομείο.

Και μια ώρα γέννησης.

03:42 π.μ.

Ένιωσα έναν πόνο στο στήθος.

Ο Λουκ είχε γεννηθεί στις 03:35.

Επτά λεπτά νωρίτερα.

Ακριβώς όσο είχε μεσολαβήσει ανάμεσα στις δύο γεννήσεις εκείνη τη νύχτα.

«Δεν είναι δυνατόν…» ψιθύρισα.

Ο Λουκ κάθισε δίπλα μου.

«Μαμά, τι έγινε πραγματικά στο νοσοκομείο;»

Και τότε, ύστερα από δεκαοχτώ χρόνια, άρχισα να του λέω την ιστορία που είχα προσπαθήσει να ξεχάσω.

Τη νύχτα που γέννησα.

Τον γιατρό που δεν με κοίταζε στα μάτια.

Τη νοσοκόμα που έκλαιγε.

Και τον άντρα μου, τον Ντάνιελ, που επέστρεψε στο δωμάτιο κρατώντας ένα έγγραφο το οποίο δεν μου επέτρεψε ποτέ να διαβάσω.

Ο Λουκ άκουγε χωρίς να αναπνέει.

«Και τι σου είπε ο μπαμπάς;»

Τον κοίταξα.

«Ότι έπρεπε να σταματήσω να κάνω ερωτήσεις».

Ο γιος μου έμεινε ακίνητος.

Ύστερα ψιθύρισε:

«Μαμά… νομίζω ότι ο μπαμπάς ήξερε».

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 3…