ΜΕΡΟΣ 3 – ΠΗΓΑ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΟΠΟΥ ΓΕΝΝΗΣΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΔΕΚΑΟΧΤΩ ΧΡΟΝΙΑ… ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΝΟΣΟΚΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΠΕ: «ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΤΕ»

Δεν κοιμήθηκα εκείνο το βράδυ.

Ο Λουκ έμεινε στο παλιό του δωμάτιο.

Δεν ήθελε να επιστρέψει στο διαμέρισμα.

Ούτε ήθελε να μιλήσει με τον Μπεν.

«Δεν ξέρω αν μπορώ να τον κοιτάξω στα μάτια», μου είπε.

«Δεν φταίει εκείνος», του απάντησα.

«Το ξέρω. Αλλά δεν ξέρω τι να του πω».

Το επόμενο πρωί πήγαμε μαζί στο νοσοκομείο Σεντ Μέρι.

Το κτίριο είχε ανακαινιστεί.

Οι διάδρομοι ήταν διαφορετικοί.

Αλλά μόλις πέρασα την είσοδο, ένιωσα σαν να επέστρεφα στη χειρότερη ημέρα της ζωής μου.

Στη γραμματεία ζητήσαμε αντίγραφα των παλιών αρχείων.

Η υπάλληλος μάς εξήγησε ότι θα χρειαζόταν επίσημη διαδικασία για να αποκτήσουμε πρόσβαση.

Καθώς ετοιμαζόμασταν να φύγουμε, μια ηλικιωμένη γυναίκα που περνούσε από τον διάδρομο σταμάτησε.

Με κοίταξε προσεκτικά.

«Συγγνώμη… εσείς είστε η Έμιλι Μίλερ;»

Γύρισα απότομα.

«Ναι».

Η γυναίκα έφερε το χέρι στο στόμα.

«Θεέ μου…»

Την κοίταξα.

Και τότε τη θυμήθηκα.

«Κυρία Χάρις;»

Ήταν η νοσοκόμα που με είχε φροντίσει τη νύχτα του τοκετού.

Τα μαλλιά της είχαν ασπρίσει.

Το πρόσωπό της είχε γεμίσει ρυτίδες.

Αλλά τα μάτια της ήταν ίδια.

«Δεν μπορώ να πιστέψω ότι είστε εσείς», ψιθύρισε.

«Θέλω να μάθω τι συνέβη στα παιδιά μου», της είπα.

Η γυναίκα χλώμιασε.

Κοίταξε τον Λουκ.

Ύστερα εμένα.

«Ελάτε μαζί μου».

Μας οδήγησε σε ένα μικρό δωμάτιο προσωπικού.

Έκλεισε την πόρτα.

Κάθισε απέναντί μας.

Τα χέρια της έτρεμαν.

«Περίμενα δεκαοχτώ χρόνια να επιστρέψετε».

Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.

«Τι εννοείτε;»

Η κυρία Χάρις πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Εκείνη τη νύχτα γεννήσατε δύο υγιή αγοράκια».

Ο Λουκ έπιασε το χέρι μου.

«Και τα δύο;» ρώτησα.

Η γυναίκα έγνεψε.

«Ναι».

Ένιωσα τον κόσμο να γυρίζει.

«Τότε γιατί μου είπαν ότι το ένα πέθανε;»

Η νοσοκόμα χαμήλωσε το βλέμμα.

«Επειδή κάποιος έδωσε εντολή να αλλάξουν τα αρχεία».

Η καρδιά μου χτύπησε τόσο δυνατά που νόμιζα ότι θα λιποθυμούσα.

«Ποιος;»

Η κυρία Χάρις άρχισε να κλαίει.

«Ο διευθυντής της κλινικής».

«Γιατί;»

«Υπήρχε μια οικογένεια που ήθελε απελπισμένα ένα παιδί».

Ο Λουκ έμεινε ακίνητος.

«Η οικογένεια του Μπεν;»

Η νοσοκόμα δεν απάντησε αμέσως.

Ύστερα έγνεψε.

«Ναι».

Ένιωσα σαν κάποιος να είχε ανοίξει το πάτωμα κάτω από τα πόδια μου.

«Μου έκλεψαν το παιδί;»

Η κυρία Χάρις έκλαιγε.

«Δεν ήξερα όλη την αλήθεια τότε. Όταν κατάλαβα τι είχε συμβεί, ήταν ήδη αργά».

Ο Λουκ σηκώθηκε.

«Και ο πατέρας μου; Ήξερε;»

Η γυναίκα τον κοίταξε.

«Ο πατέρας σου υπέγραψε ένα έγγραφο».

Ένιωσα την αναπνοή μου να σταματά.

«Τι έγγραφο;»

Η κυρία Χάρις άνοιξε την παλιά της τσάντα.

Έβγαλε έναν φάκελο.

«Κράτησα αυτό το αντίγραφο γιατί δεν μπορούσα να ζήσω με όσα είχα δει».

Μου τον έδωσε.

Άνοιξα το χαρτί.

Και εκεί, στο κάτω μέρος, είδα την υπογραφή του Ντάνιελ.

Του άντρα μου.

Του πατέρα των παιδιών μου.

Δίπλα στην υπογραφή υπήρχε μια φράση.

«Συναίνεση για οριστική μεταβίβαση επιμέλειας του δεύτερου νεογνού».

Ο Λουκ με κοίταξε.

«Μαμά…»

Δεν μπορούσα να μιλήσω.

Γιατί μόλις είχα ανακαλύψει ότι ο άνθρωπος που αγαπούσα περισσότερο στον κόσμο είχε υπογράψει την απομάκρυνση του παιδιού μας.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 4…