ΜΕΡΟΣ 5 – Ο ΜΠΕΝ ΗΡΘΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ… ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΕΙΠΕ «ΞΕΡΩ ΠΟΙΑ ΕΙΣΑΙ», ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΟΤΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΙΑ ΔΙΚΟ ΜΑΣ

Ήταν σχεδόν έντεκα το βράδυ όταν χτύπησε το κουδούνι.

Ο Λουκ πετάχτηκε από τον καναπέ.

«Μαμά, μην ανοίξεις».

Πλησίασα την πόρτα.

Κοίταξα από το ματάκι.

Ήταν ο Μπεν.

Στεκόταν μόνος.

Τα μάτια του ήταν κόκκινα.

Άνοιξα προσεκτικά.

«Μπεν;»

Με κοίταξε.

«Κυρία Μίλερ… πρέπει να σας μιλήσω».

Ο Λουκ εμφανίστηκε πίσω μου.

«Πώς ήξερες ότι είμαι εδώ;»

Ο Μπεν χαμήλωσε το βλέμμα.

«Επειδή σε ξέρω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου».

Ο Λουκ δεν χαμογέλασε.

«Γιατί μου έκρυψες το έγγραφο;»

Ο Μπεν άρχισε να κλαίει.

«Επειδή φοβόμουν».

Τον αφήσαμε να περάσει.

Καθίσαμε όλοι στην κουζίνα.

Ο Μπεν έβγαλε από την τσάντα του έναν φάκελο.

«Πριν από τρεις μήνες, βρήκα κάποια έγγραφα στο γραφείο του πατέρα μου».

«Τι έγγραφα;» ρώτησα.

«Παλιά χαρτιά από το νοσοκομείο».

Ο Μπεν με κοίταξε.

«Είχαν το όνομά σας».

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

«Και μετά;»

«Ρώτησα τους γονείς μου».

«Τι σου είπαν;»

Ο Μπεν σκούπισε τα μάτια του.

«Ότι δεν έπρεπε να ψάχνω».

Ο Λουκ έσκυψε μπροστά.

«Γι’ αυτό έκανες το τεστ;»

Ο Μπεν έγνεψε.

«Πήρα το δείγμα σου χωρίς να σου πω τον πραγματικό λόγο. Σου είπα ότι ήταν για μια εργασία».

Ο Λουκ τον κοίταξε πληγωμένος.

«Μου είπες ψέματα».

«Το ξέρω».

«Είμαστε φίλοι από παιδιά!»

Ο Μπεν ξέσπασε σε κλάματα.

«Δεν ήξερα πώς να σου πω ότι ίσως είμαστε αδέρφια!»

Η κουζίνα βυθίστηκε στη σιωπή.

Ο Μπεν γύρισε προς εμένα.

«Κυρία Μίλερ…»

Σταμάτησε.

Τα χείλη του έτρεμαν.

«Μπορώ να σας ρωτήσω κάτι;»

«Φυσικά».

Με κοίταξε στα μάτια.

«Με θέλατε;»

Ένιωσα την καρδιά μου να σπάει.

«Τι;»

«Όταν γεννήθηκα… με θέλατε;»

Τα δάκρυα άρχισαν να κυλούν στο πρόσωπό μου.

Σηκώθηκα.

Πλησίασα τον Μπεν.

Γονάτισα μπροστά του.

«Αγόρι μου…»

Δεν μπορούσα να συνεχίσω.

Πήρα τα χέρια του μέσα στα δικά μου.

«Σε ήθελα πριν ακόμη γεννηθείς».

Ο Μπεν άρχισε να κλαίει.

«Τότε γιατί με έδωσαν;»

Τον αγκάλιασα.

«Δεν ήξερα ότι ήσουν ζωντανός».

Έκλαιγε στον ώμο μου.

«Όλη μου τη ζωή πίστευα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με εμένα».

«Όχι, αγάπη μου».

Τον κράτησα πιο σφιχτά.

«Δεν έφταιγες εσύ για τίποτα».

Ο Λουκ πλησίασε.

Κάθισε δίπλα μας.

Και για πρώτη φορά, τα δύο αγόρια αγκαλιάστηκαν γνωρίζοντας ότι δεν ήταν απλώς φίλοι.

Ήταν αδέρφια.

Αλλά εκείνη η στιγμή διακόπηκε από έναν δυνατό θόρυβο έξω.

Ένα αυτοκίνητο είχε σταματήσει μπροστά στο σπίτι.

Ο Μπεν κοίταξε από το παράθυρο.

Και χλώμιασε.

«Όχι…»

«Τι συμβαίνει;» ρώτησα.

Με κοίταξε τρομοκρατημένος.

«Είναι ο πατέρας μου».

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 6…