ΜΕΡΟΣ 6 – Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΜΠΕΝ ΜΠΗΚΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΠΑΙΤΗΣΕ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟΝ ΓΙΟ ΤΟΥ… ΑΛΛΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ΑΦΗΝΑ ΚΑΝΕΝΑΝ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟΝ ΣΤΕΡΗΣΕΙ
Ο άντρας που στεκόταν έξω από την πόρτα ήταν ο Ρίτσαρντ Κάρτερ.
Τον γνώριζα εδώ και χρόνια.
Ήταν ο πατέρας του καλύτερου φίλου του γιου μου.
Είχαμε καθίσει στο ίδιο τραπέζι αμέτρητες φορές.
Είχαμε γιορτάσει μαζί γενέθλια.
Είχαμε παρακολουθήσει σχολικούς αγώνες.
Και τώρα τον κοιτούσα γνωρίζοντας ότι είχε μεγαλώσει το παιδί που μου είχαν πει πως πέθανε.
Άνοιξα την πόρτα.
«Ρίτσαρντ».
Το πρόσωπό του ήταν σκληρό.
«Πού είναι ο Μπεν;»
«Μέσα».
«Θέλω να του μιλήσω».
Ο Μπεν εμφανίστηκε πίσω μου.
«Μπαμπά, είμαι καλά».
Ο Ρίτσαρντ τον κοίταξε.
«Πάρε τα πράγματά σου. Φεύγουμε».
Ο Μπεν κούνησε το κεφάλι.
«Όχι».
Ο άντρας πάγωσε.
«Τι είπες;»
«Δεν φεύγω μέχρι να μου πεις την αλήθεια».
Ο Ρίτσαρντ κοίταξε εμένα.
«Τι του είπες;»
Ένιωσα τον θυμό μου να ανεβαίνει.
«Την αλήθεια που εσύ του έκρυβες».
Το πρόσωπό του χλώμιασε.
«Δεν ξέρεις τι συνέβη».
«Τότε πες μου».
Ο Ρίτσαρντ μπήκε στην κουζίνα.
Κάθισε βαριά.
Για πρώτη φορά τον είδα να μοιάζει πραγματικά γερασμένος.
«Η γυναίκα μου κι εγώ προσπαθούσαμε χρόνια να αποκτήσουμε παιδί», άρχισε.
Ο Μπεν στεκόταν απέναντί του.
«Το ξέρω».
«Είχαμε χάσει κάθε ελπίδα».
Ο Ρίτσαρντ χαμήλωσε το βλέμμα.
«Ένας γιατρός μάς είπε ότι υπήρχε ένα νεογέννητο που χρειαζόταν οικογένεια».
«Και το πήρατε;» ρώτησα.
«Μας παρουσίασαν έγγραφα. Μας είπαν ότι οι βιολογικοί γονείς είχαν συναινέσει».
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
«Και το πιστέψατε;»
Ο Ρίτσαρντ με κοίταξε.
«Ήθελα να το πιστέψω».
Η φωνή του έσπασε.
«Η γυναίκα μου ήταν τόσο ευτυχισμένη όταν κρατήσαμε τον Μπεν για πρώτη φορά».
Ο Μπεν τον κοίταξε.
«Πότε έμαθες την αλήθεια;»
Ο Ρίτσαρντ δεν απάντησε αμέσως.
«Πριν από έξι χρόνια».
Ένιωσα έναν παγωμένο θυμό.
«Έξι χρόνια;»
Έγνεψε.
«Βρήκα στοιχεία ότι η διαδικασία δεν ήταν νόμιμη».
«Και δεν έκανες τίποτα;»
Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.
«Φοβήθηκα ότι θα μου τον έπαιρναν».
Ο Μπεν έκανε ένα βήμα πίσω.
«Δηλαδή ήξερες ότι έχω άλλη μητέρα».
«Μπεν…»
«Ήξερες ότι ο Λουκ είναι αδερφός μου».
Ο Ρίτσαρντ άρχισε να κλαίει.
«Ναι».
Ο Μπεν έφερε τα χέρια στο πρόσωπό του.
«Και μας άφηνες να παίζουμε μαζί τόσα χρόνια;»
«Δεν ήξερα πώς να σας το πω».
Ο Λουκ σηκώθηκε.
«Είχαμε δικαίωμα να ξέρουμε».
Ο Ρίτσαρντ χαμήλωσε το κεφάλι.
«Το ξέρω».
Για αρκετή ώρα κανείς δεν μίλησε.
Ύστερα ο Μπεν πλησίασε τον πατέρα του.
«Σε αγαπώ», του είπε.
Ο Ρίτσαρντ σήκωσε το βλέμμα.
«Κι εγώ, γιε μου».
Τα μάτια του Μπεν γέμισαν δάκρυα.
«Αλλά δεν μπορώ να κάνω σαν να μην έγινε τίποτα».
Ο Ρίτσαρντ έγνεψε.
«Το καταλαβαίνω».
Τότε ακούστηκε ένα δεύτερο αυτοκίνητο.
Η πόρτα άνοιξε.
Και εμφανίστηκε η μητέρα του Μπεν, η Κάρολ.
Κρατούσε έναν παλιό φάκελο.
Μόλις με είδε, άρχισε να κλαίει.
«Έμιλι…»
Την κοίταξα.
«Τι άλλο μου κρύψατε;»
Η Κάρολ έσφιξε τον φάκελο.
«Υπάρχει κάτι που πρέπει να δεις».
Τον άνοιξε.
Και μου έδωσε μια φωτογραφία.
Ήταν από το μαιευτήριο.
Δύο νεογέννητα αγόρια βρίσκονταν δίπλα δίπλα.
Στην πίσω πλευρά υπήρχε μια χειρόγραφη σημείωση.
«Λουκ και Μπεν — μαζί από την πρώτη τους ανάσα».
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 7…
